سنم آنقدر نیست که مستقیما از زمان ریاست جمهوری آقای هاشمی و خاتمی چیزی در ذهن داشته باشم، ولی کم نخوانده ام و کم نشنیده ام از این که چطور هاشمی و خاتمی رئیس جمهور شدند، مردمی که پس از جنگ به دنبال آبادانی کشور بودند به هاشمی و سازندگی اش رای دادند و همان مردم پس از هشت سال وقتی دیدند صدای مطالبات جدیدشان به جای نمی رود خاتمی و اصلاحاتش را انتخاب کردند.

هشت سال از خاتمی گذشت و مردم این بار از مباحث روشنفکری که برایشان نان و آب نمی شد خسته شدند و به دنبال چیز جدیدی بودند، ولی اعتقاد دارم که دقیقا نمی دانستند چه چیزی می خواهند،همان طور که ولی نعمتانشان!!! هم در این سوال گیر کرده بودند و هر دو طیف با وجود خطر رقیب نمی توانستند به اجماع برسند.

سابقه 8 سال سازندگی و 8 سال اصلاحات اعتماد مردم را از بین برده بود، و مردم دیگر ولی نعمت نمی خواستند دیگر کسانی را نمی خواستند که از موضع بالا با آنها برخورد کنند. در این بین کسی پیدا شد که نه شیخ بود و نه سردار و نه وزیر و نه وکیل… نه ریشهای خوش تراش داشت و نه چهره ای جذاب، این مرد تنها چیزی که داشت کلامش بود، کلامی که بوی “صداقت” می داد صداقت و سادگی ای از جنس مردم.که مقید بودن به امام و آرمانهایش را بشارت میداد.

و این طور بود که مردم گمشده خود را پیدا کردند، مردمی که عمدتا هم از قشر آسیب پذیر بودند که همیشه باید به بالا دستی ها کولی می دادند…

…

احمدی نژآد با گفتمان امام و انقلاب رئیس جمهور شد و چهار سال ریاست کرد و هرچه جلو تر آمد و بیشتر حرف زد و کمتر عملکرد و در ذهن من این سوال ایجاد شد که نسبت او و اطرافیانش با امام و انقلاب چیست!!؟ تا این که با عملکرد او و اطرافیانش در انتخابات جواب سوال خود را به روشنی گرفتم….

انتخابات دهم انجام شد و باز به هر تقدیری بود نام احمدی نژاد از صندوق بیرون آمد، اینبار هم اکثریت رای او از جانب کسانی بود که از قشر محروم جامعه بودند و هنوز به او و حرف هایش اعتقاد داشتند و با این که در این چهار سال هم وضعیتشان تغییری نکرده بود باور داشتند که شاید چهار سال اول مقدمه ای برای جهش رو به جلو باشد.

اما اتفاقی در این گیر و دار انتخاباتی افتاد که به اعتقاد من با ادامه وضعیت فعلی می توان آن را انتحار گفتمان امام و انقلاب نامید. در این انخابات از آخرین ظرفیتِ نقطه امید مردم، حد اکثر استفاده ابزاری شد و نه این که این حرمت تنها از جانب احمدی نژآد بود اما با بیرون آمدن نام احمدی نژآد از صندوق آخرین قطرههای آن از دست احمدی نژآد به کام مردم ریخته شد.

…

از اینجای سخن حرفم با شماست آقای احمدی نژآد. شمایی که حالا بر کرسی ریاست جمهوری نشسته ای یادت نرود که کدام مردم به تو رای داده اند، مردمی که روزگاری به هاشمی و روزی دیگر به خاتمی رای دادند، پس خوشبین نبش، اما این را خوب به خاطر بسپار که تو با آخرین نقطه امید مردم به میدان آمدی، آن هم مردم مستضعفی که دیگر چیزی برای از دست دادن ندارند.

مردمی که به اعتقاد من برای بار آخر به امثال شما اعتماد کردند و اگر اعتمادشان پایمال شود، بر انگیخته خواهند شد، و این بر انگیختگی چه از سر آگاهی باشد و چه از فشار و نا آگاهی دودش به چشم کسانی می رود که داعیه گفتمان امام و انقلاب دارند، و با این وضع من دور نمی بینم آن روز را …

و در آخر با ادبیات دوستان شما، با شما صحبت می کنم، آقای رئیس جمهور باور بفرمایید که حضرت عالی و دوستانتان هیچ نسبت طولی با این انقلاب ندارید، شاید تنها در عرض آن هم از سر مصلحت و اتفاق با بعضی از آرمان های امام اشتراکاتی داشته باشید، اما باور بفرمایید که شما با این انقلاب نسبتی ندارید. پس بیش از این از این کیسه خالی خرج نکنید.

پ.ن: خیلی چیزها بود که می خواستم بنویسم اما نشد، و همین چیزی هم که نوشتم آن چیزی که باید می بود نیست. امید وارم در آینده اصلاحش کنم.

و در مورد این که چرا فکر می کنم احمدی نژآد نسبتی با امام و انقلاب ندارد در آینده خواهم نوشت البته آنهایی که فکر می کنند و نه ذکر خود بهتر از من می دانند.

از چند ماه قبل، اخبار انتخابات را هر روز از رسانه های داخلی و خارجی دقیق ومو به مو دنبال می کنم، وسعی هم کرده ام که تنها از همین منابع اطلاعات بگیرم تا بتوانم مثل مردم کوچه و بازار تحلیل کنم، نه مثل مطلعین،آقایان، آقازادگان و … حالا انتخابات تمام شده و به هیچ وجه کاری با حواشی ای که اتفاق افتاد ندارم. و تنها مرور می کنم.

مرور می کنم این همه کذب و دروغ و مردم فریبی و … را که چه با متانت و چه با هوچی گری اما در نهایت صراحت از طرف آقایان نامزد های ریاست جمهوری مطرح شد. و فعلا به این دست از ولی نعمتان!!! مر دم خرده نمی گیرم که بالاخره به دنبال منافع مردم هستند و چون  این ملت بعضی مسائل را درک نمی کنند علی الحساب باید به هر ترتیبی شده رای آنها را به کیسه خود ریخت، تا بعد …

از این آقایان می گذرم، و مرور می کنم صحنه دروغ پردازی دیگر دلسوزان!!! مردم و نظام را که در لباس روحانی و غیر روحانی، حزب اللهی و بی ریش ، پیر و جوان … و با عناوین آیت الله و دکتر و مهندس … و  بعضا یدک کشی تمامی این عناوین باهم. هم چنین در قالب شخصیت فرهنگی و اخلاقی و سیاسی و … در صورت مردم لبخند میزدند و اکاذیب ساخته اذهان و احزاب خود را به خورد مردم میدادند.

از این مرور خسته میشوم، از این همه کذب که سالهاست می شنوم و می بینم و باز میبینم که در زمان انتخابت حجم آن چندین برابر میشود خسته می شوم، حتی بغضم میگیرد، احساس شرم میکنم و …

صدای اذان می آید، می ایستم تا قامت ببندم و نمازی بخوانم. سعی می کنم دستانم را بالا بیاورم اما نمی توانم، به یاد نمی آورم که کی و کجا نماز خواندن را شروع کردم. اما در ناکجای ذهنم تصویر نماز جماعت آن سید روحانی که پشت سرش صف طویلی از مسئولان نظام ایستاده اند می آید… قامت بستنشان در مغزم دینگ دینگ می کند.

یاد معلم دینی بی سواد مردسه می افتم که در آن دوران جواب سوالهای ذهنی یک بچه 14، 15 ساله را با احادیث و آیات می داد و اگر از همان منابعش سوال می کردی دیگر جوابی نمی داد، اما در این ایام چه خوب جواب همه سوالها را داشت و هرچه می گفتم آقای فلانی به استناد همان آیه ای که … می گفت نه حالا این موضوعیت ندارد و این طور…

و از روحانی مسجد محل هم هیچ چیز به یاد نمی آورم، چون هیچ وقت جرات نمی کردم  سوالی بکنم و دیگر بچه ها هم اگر سوالی پرسیده بودند سوال اول و آخرشان بود ….

دوباره یادمی آورم آن روحانی فامیل را که در جمع  دوستان نشسته بودند و در مباحثه سیاسیشان مطرح می کرد که این طرفی ها فلان اند و آن طرفی ها فیسار و این هم سندش ، فلان روایت و بهمدان آیه… و … و … و …

و بس است، هر چقدر فشار می آورم میبینم اولین تصاویر دینی و اسلامی که  در ذهنم نقش بسته از همین حضرات است، کسانی که امروز به جز معدودی و حقیقتا به جز معدودی، کسی از آنها را نمی بینم که ذهنیتی غیر از فریبکاری، دروغ گویی ، ریاکاری در ذهنم آورد. و از کجا معلوم این دین و ایمانی که اینها سالها از آن حرف زدند و به خوردم دادن دروغ نباشد. از کجا معلوم اینها بازی نباشد… نه چرا بگویم از کجا معلوم!!!؟ از روز هم برایم روشن تر است که تمام اینها بازیچه بود. بازیچه ای بود که من جوان 23 24 ساله را دست بیاندازد تا در راستای منافع و قدرت طلبی آقایان قدم بردارم…

بغض گلویم را گرفته، جا نماز را رها می کنم، میروم کنار پنجره و می ایستم، چند لحظه هوایی می خورم و خدا را شکر می کنم که چند سالیست حساب دینداری خودم را از حساب این انسانهای نان به نرخ روز خور سوا کرده ام، و اگر مسلمانم، به دین خودم نه به دین عده ای گرگ در لباس میش و … به نماز بر می گرم و با خیال راحت قامت می بندم…

…

من برگشتم و به نمازم استادم، اما خیلی از جوانان بیست و چند ساله اطراف خود را می بینم که دیگر نمی توانند قامت ببندند و دستشان بالا نمی آید و خیلی ها هم زود تر از دیگران به فکر افتادند و هر گز این قامت نبستند…

حالا صحبتم با آقایان است، آقایان کاندیدای ریاست جمهوری چه با متانت و فهیم و چه هوچی گر و لجوج، شما باختید، مسئولین بلند پایه نظام، شما باختید، روحانیت معظم و همیشه در صحنه شما باختید… حضرات شما همه با هم باختید.

و یه باد می آورم استیتوس آن دوستم را که نوشته بود ” مذهب شوخی سنگینی بود که محیط با من کرد و من سالها مذهبی ماندم بی آنکه خدایی داشته باشم(سهراب سپهری)”…

پ.ن : در آخر می نویسم در این مطلب قصد ندارم سیاه نمایی کنم، اما این واقعیتی است که این روزها زیاد می بینم، و حتی اگر این اتفاق به اندازه یک نفر هم بود ارزشش را داشت که من به اندازه یک نفر بنویسمش، حتی اگرتنها یک نفر آن را بخواند که، خودم باشم.

و آن روزها چقدر یاد ماجرای موسویان می افتادم، و باور دارم که اگر امکانش بود برای صفایی فراهانی هم یک پرونده درست می کردند تا او راهم بی ابرو کنند و به نا کجا آباد بفرستند.

حالا این ماجراها گذشته و تمام تلاش فدراسیون فوتبالی که قرار بود آقای علی آبادی از طرف رئیس جمهور خودش مسئولیت آن را بر عهده گیرد تا مشکلاتش برطرف شود به جایی نرسید، و به اعتقاد من علی آبادی هم نمی تواند توجیهی داشته باشد که نتوانست شخصا مدیریت فدراسیون را بر عهده گیرد، که اتفاقا با بالا آوردن فرمایشی غلام حلقه به دوشی مثل کفاشیان یک ضربه گیر مناسب هم برای خود منصوب کرد تا ترکش سوء مدیریت که این روزها تمام ورزَش ما را گرفته به او اصابت نکند.

اگر آن روزها را دقیقا به خاطر نمی آورم اما تصاویر ملی پوشانی که هفته گذشته یک نیمه مچ بند سبز بر دست داشتند را به خوبی در ذهن دارم، و اتفاقا نیمه دوم بازی را هم به خوبی در خاطرم هست، که دست بند های سبز بی رنگ شد. و هیچ کس هم نفهمید که چرا !!!؟

اما ظاهرا آقای علی آبادی و بالا دستی هایش خوب می دانستند چه اتفاقی افتاده، و کفاشیان خندان را نیز شیر فهم کردند که امضای خود را پای نامه ای بیندازد تا از آن سازمان خارجی کسب تکلیف کنند که چه تمهید و تنبیهی برای این بازیکنان مخطی باید اندیشید تا مانند سایر حوزه ها سیاسی و فرهنگی و … مثلی برای همه خطا کاران دنیا شوند…

البته جواب آن سازمان خارجی خطرناک را هم بالافاصله دیدیم که صراحتا گفته بود که مسئله در این مورد مربوط به فیفاست و ربطی به فدراسیون های عضو ندارد.

و حداقل برای من عجب داشت این جواب نه از بابت سرعت یک روزه پاسخ به نامه و اتفاقات فوتبالی و چه و چه… بلکه از این رو که چطور آقایانی که تا دیروز آن سازمان خارجی را یک سازمان مخل حداقل در عرصه فوتبال کشور می دانستند، و دخالت های آن را مانع پیشرفت این ورزش مردمی. اما امروز دست به دامان همین سازمان بیگانه خارجی می شوند تا شاید با زهر چشم گرفتن ار چند بازیکن دیگران را ساکت کنند تا مبادا کس دیگری …

…

و چه چیز ها که از دیروزها مخصوصا تا امروزها می بینیم و چه رنجی که نمی بریم…